The Buddhas of Compassion

It is the Great Ones, the masters of life, whose light illumines the pathway, even at its commencement, and grows brighter with each step. Their light shines continuously; and it is only the dark clouds in the minds of men that shut it out. These are the Buddhas of Compassion.
A Buddha is one who has ascended the rungs of the evolutionary ladder of life, rung by rung, one after the other, and who thus has attained Buddhahood, which means human plenitude of spiritual and intellectual glory, and who has done all this by his own self-devised and self-directed exertions along the far past evolutionary pathway. He is an “Awakened One,” one who manifests the divinity which is the very core of the core of his own being.
The Buddhas of Compassion are the noblest flowers of the human race. They are men who have raised themselves from humanity into quasi-divinity; and this is done by letting the light imprisoned within, the light of the inner god, pour forth and manifest itself through the humanity of the man, through the human soul of the man. Through sacrifice and abandoning of all that is mean and wrong, ignoble and paltry and selfish; through opening up the inner nature so that the god within may shine forth; in other words, through self-directed evolution, they have raised themselves from mere man-hood into becoming god-men, man-gods — human divinity.
Every human being is a Buddha unmanifest. Every human being has, in his inner constitution, not only the Celestial Buddha, the Dhyani-Buddha, which is his inner god, but his higher ego, which when expressing itself on earth as a man, is the Manushya-Buddha or Human Buddha. Ordinary men cannot fully and wholly manifest the powers of their higher spiritual will or ego, because ordinary men are too gross; they as vehicles are not yet sufficiently etherealized. They live too much in the planes of material being. They are passional; they are personal, consequently circumscribed, limited.
Every human being is an unexpressed Buddha. Even now, within you and above you, it is your higher self, and your higher self is it; and as the ages pass and as you conquer the self in order to become the greater self, you approach with every step nearer and nearer to the “sleeping” Buddha within you. And yet truly it is not the Buddha which is “asleep”; it is you who are sleeping on the bed of matter, dreaming evil dreams, brought about by your passions, by your false views, by your egoisms, by your selfishness — making thick and heavy veils of personality wrapping around the Buddha within.
For here is the secret: the Buddha within you is watching you. Your own inner Buddha has his eye, mystically speaking, on you. His hand is reached compassionately downward toward you, so to speak, but you must reach up and clasp that hand by your own unaided will and aspiration — you, the human part of you — and take the hand of the Buddha within you.
A strange figure of speech? Consider then what a human being is: a god in the heart of him, a Buddha enshrining that god, a spiritual soul enshrining the Buddha, a human soul enshrining the spiritual soul, an animal soul enshrining the human soul, and a body enshrining the animal soul. So that man is at the same time one, and many more than one.
When a human being has learned all that earth can teach him, he is then godlike and returns to earth no more — except those whose hearts are so filled with the holy flame of compassion that they remain in the schoolroom of earth that they have long since advanced beyond and where they themselves can learn nothing more, in order to help their younger, less evolved brothers. These exceptions are the Buddhas of Compassion.
There are, on the other hand, very great men, very holy men, very pure men in every way, whose knowledge is wide and vast and deep, whose spiritual stature is great; but when they reach Buddhahood, instead of feeling the call of almighty love to return and help those who have gone less far, they go ahead into the supernal light — pass onwards and enter the unspeakable bliss of nirvana — and leave mankind behind. Such are the Pratyeka Buddhas. Though exalted, nevertheless they do not rank in unutterable sublimity with the Buddhas of Compassion.
The Pratyeka Buddha, he who achieves Buddhahood for himself, does not do it selfishly, however; does not do it merely in order to gratify self, and he does no harm to others; if he did he could never reach even his solitary Buddhahood. But he does it and achieves nirvana automatically, so to speak, following the lofty impulses of his being. Nevertheless he leaves the world behind enslaved in the chains of matter and forgotten by him.
The Pratyeka Buddha concentrates on the one thing — self-advancement for spiritual ends. It is a noble path in a way, but although it is a more rapid path, nevertheless being essentially a selfish path, the karmic records will show deeper lines ultimately to be wiped out than will those of the other striver after the spiritual life who follows the path of complete self-renunciation, and who even gives up all hope of self-advancement. The latter is of course by far the nobler path, but for a time it is very much slower, and much more difficult to follow. The objective, the end, is more difficult to obtain; but when obtained, then the guerdon, the reward, the recompense, are ineffably sublime. For a time it is a slower path, but a perfect path.
It is a wonderful paradox that is found in the case of the Pratyeka Buddha — this name pratyeka means “each for himself.” But this spirit of “each for himself” is just the opposite of the spirit governing the Order of the Buddhas of Compassion, because in the Order of Compassion the spirit is: give up thy life for all that lives.
The “Solitary One” knows that he cannot advance to spiritual glory unless he live the spiritual life, unless he cultivates his spiritual nature, but as he does this solely in order to win spiritual rewards, spiritual life, for himself alone, he is a Pratyeka Buddha. He is for himself, in the last analysis. There is a personal eagerness, a personal wish, to forge ahead, to attain at any cost; whereas he who belongs to the Order of the Buddhas of Compassion has his eyes set on the same distant objective, but he trains himself from the very beginning to become utterly self-forgetful. This obviously is an enormously greater labor, and of course the rewards are correspondingly great.
The time comes when the Pratyeka Buddha, holy as he is, noble in effort and in ideal as he is, reaches a state of development where he can go no farther on that path. But, contrariwise, the one who allies himself from the very beginning with all nature, and with nature’s heart, has a constantly expanding field of work, as his consciousness expands and fills that field; and this expanding field is simply illimitable, because it is boundless nature herself. He becomes utterly at one with the spiritual universe; whereas the Pratyeka Buddha becomes at one with only a particular line or stream of evolution in the universe.
The Pratyeka Buddha raises himself to the spiritual realm of his own inner being, enwraps himself therein and, so to speak, goes to sleep. The Buddha of Compassion raises himself, as does the Pratyeka Buddha, to the spiritual realms of his own inner being, but does not stop there, because he expands continuously, becomes one with All, or tries to, and in fact does so in time.
The Buddha of Compassion is one who having won all, gained all, gained the right to cosmic peace and bliss, renounces it so that he may go back as a Son of Light in order to help humanity, and indeed all that is. The Pratyeka Buddha passes onwards and enters the unspeakable bliss of nirvana, and there he remains for an aeon or a million of aeons as the case may be; whereas the Buddha of Compassion, who has renounced all for compassion’s sake, because his heart is so filled with love, continues evolving. Thus the time comes when the Buddha of Compassion, although having renounced everything, will have advanced far beyond the state that the Pratyeka Buddha has reached; and when the Pratyeka Buddha in due course emerges from the nirvanic state in order to take up his evolutionary journey again, he will find himself far in the rear of the Buddha of Compassion.
Self, selfhood, self-seeking, is the very thing that the Buddhas of Compassion strive to forget, to overcome, to live beyond. The self personal must blend into the self individual, which then must lose itself in the self universal.
They are called Buddhas of Compassion because they feel their unity with all that is, and more and more so as they evolve, until finally their consciousness blends with the universe and lives eternally and immortally, because it is at one with the universe. The dew-drop slips into the shining sea — its origin.
Feeling the urge of almighty love in their hearts, the Buddhas of Compassion advance forever steadily towards still greater heights of spiritual achievement; and the reason is that they have become the vehicles of universal love. As impersonal love is universal, their whole nature expands consequently with the universal powers that are working through them.
Strive not to become holy for yourself. Strive to become holy as others strive to become holy, but only that you can forget yourself for others. Love never seeks self for self. Love always seeks to give. Love is the first step on the upward way. It is all intermediate steps and it is the last, if indeed there be a last. Love is also the last and highest initiation on earth — impersonal love, for such love is divine.
The Mahatmas are not yet Buddhas. A Buddha is a Mahatma of the highest grade. A Mahatma is one who has become self-consciously alive in the spiritual part of his constitution, whereas a Buddha is one who has become self-consciously living in the divine-spiritual part of his constitution.
The Masters are human beings, although lofty ones, and it is this that makes them so near and dear to us. They occupy the step immediately superior to ordinary humanity. They are soul-men in human bodies, feeling as men feel, understanding human woes and human sorrows, capable of cognizing what human failings and human sin are, and therefore having human hearts moved with tender compassion and pity. They know also the need, when occasion arises, of the strong and directing hand. They are brothers, tender-hearted men, great-hearted men, of magnificent spiritual and intellectual powers and faculties.
“Diamond-heart” is the term used when speaking of the Mahatma; and it has its symbolic meaning, signifying the crystal-clear consciousness reflecting the misery of the world, receiving and reflecting the call for help, reflecting the Buddhic splendor in the heart of every struggling soul on earth; but yet as hard as the diamond for all calls of the personality, the self-personality, and first of all of the Mahatma’s own personal nature.
Should the Mahatma abandon his physical body and live in his other principles, he becomes de facto a Nirmanakaya, living in the auric atmosphere of the earth and working for mankind invisibly, thus becoming one of the living stones in the Guardian Wall.
The Nirmanakaya is a complete man possessing all the principles of his constitution, except the linga-sarira, and its accompanying physical body. He lives on the plane of being next superior to the physical plane, and his purpose in so doing is to save men from themselves by being with them, and by continuously instilling thoughts of self-sacrifice, of self-forgetfulness, of spiritual and moral beauty, of mutual help, of compassion, of pity. Thus it is that he forms one of the stones in the Guardian Wall invisibly surrounding mankind.
Most Mahatmas prepare to become Buddhas of Compassion, and therefore to renounce a nirvanic state.
The real Buddha of Compassion renounces nirvana for himself in order to help the world, for he is compassion incarnate. He lives through aeons, working for all that is, advancing steadily by self-devised efforts, by self-directed evolution, towards divinity, towards godhood; and it is this utter self-sacrifice of the human being, of the most sublime and lofty type conceivable to men, which makes of a Buddha so holy and exalted a being.
The Buddha stands higher even than an Avatara, for the Buddha is a self-chosen incarnation of wisdom and compassion, pity, love, self-forgetfulness. Sons of the Sun, the Buddhas enlighten wherever they go. They abide through the ages and form a Guardian Wall around mankind, protecting it against cosmic perils, of which perils none but high initiates know. The Lords Buddha are the holiest ones.
In the distinction between the Pratyeka Buddha and the Buddha of Compassion there enters the element of a deliberate choice which each one must someday make.
Which path will you then take, the path of the Buddhas of Compassion, or the path of the Pratyeka Buddhas? Either is noble; both lead to heights of spiritual sublimity — one the path of compassion, the path divine; the other, the path of personal rest, utter peace, bliss, and living in the divine. Some day you must make that choice. But the results of making that choice, of choosing the road of self-forgetfulness and pity and impersonal love for all others, for all things, while temporarily holding you in the realms of illusion, of matter, will ultimately lead you by a road, straighter than any other, to the very core of the core of the universal heart; for you shall have obeyed the impersonal commands of cosmic love, and that means allying yourself consciously with divinity.
Nirvana if chosen for oneself can be looked upon as a species of sublimated spiritual selfishness: for the attempt of trying to gain nirvana for oneself alone is a solely individual yearning to free oneself from manifested life, to stand apart in utter peace and utter bliss, in pure consciousness, and without regard for anything else.
How different from this is the teaching of the Lord Buddha: “Can I remain in utter bliss when one single human heart beats in pain?” Give me rather, is the thought, the suffering of personal existence, so that I may help and comfort others instead of attaining the purely selfish bliss of individual parinishpanna.
Where is the sun of compassion and pity and self-forgetfulness and peace? Do not compassion and pity sway the soul?
Compassion is rooted in love. And harmony and love are fundamentally the same. Its very nature, the very structure of it, is that every part feels what every other part undergoes; and this, in its higher reaches and when expressing itself in human hearts, men call compassion.
Compassion is the very nature and fabric of the structure of the universe itself, the characteristic of its being, for compassion means “feeling with,” and the universe is an organism, a vast and mighty organism, an organism seemingly without bounds, which might otherwise be called universal life-consciousness.
Compassion is the fundamental law of nature’s own heart. It means becoming at one with the divine universe, with the universal life and consciousness. It means harmony; it means peace; it means bliss; it means impersonal love.
Having this vision sublime, do not shut your eyes to the misery of others, but devote your life like the Buddhas of Compassion to help all things, first by raising yourself — impersonally, not personally — so that you may help others to see the light divine.
Is there anything so beautiful, so high, so noble, as bringing comfort to broken hearts, light to obscure minds, the teaching of men how to love, how to love and to forgive?
To bring peace to men, to give them hope, to give them light, to show them the way out of the intricate maze of material existence, to bring back to one’s fellow men the knowledge of their own essential divinity as a reality — is not that a sublime work?

Golden Precepts of Esotericism by G. de Purucker

Copyright © 1979 by Theosophical University Press. All rights reserved.

Source : http://www.theosociety.org/pasadena/goldprec/gp-7.htm

Natural Mental Health Cures - Orthomolecular Psychiatry.

The doctor of the future will give no medicine, but will interest her or his patients in the care of the human frame, in a proper diet, and in the cause and prevention of disease.

Thomas A. Edison

Democracy and transmutation - Lucis Trust text

Democracy and transmutation - from individual to group consciousness

Ideally, in a democracy, everyone, every single person, should be one of the rulers, a member of that group which is the collective ruler of their country. In other words, in a democracy everyone should be a politician. A politician (from the Greek ancient term ‘polis’ (city-state)) is one who is concerned with and is participating in public affairs. In ancient Greece the termidiotic signifies one who is concerned only with his own private affairs, being indifferent to public concerns.

It is commonly known that one should have advisors in order to make right decisions about things he is ignorant of.It is crucial that those decisions should be wise. In a famous dialogue Socrates asked: What is the work of politicians? What is their job? If you are ill, you need a doctor. If you need a pair of shoes, you look for a good shoe maker. So you need some one with skills and science. Socrates was trying to discover what are the skills of a politician? Since everything that makes one a civilized person, a member of a society, a citizen, is to be learned and mastered, what is the way to do this? What kind of discipline is needed for this?

The idea of Democracy was born in the relatively small Greek city-states, in a time when the various regimes in most of them developed from traditional monarchy to aristocracy and tyranny and then to democracy, in a significantly short period of time. Ideally it was a transition from the regime of one single monarch or king, to a regime of many equals / kings, all together called Demos or Common. In an ancient city state there were potentially many kings (in fact all the warriors) and only one kingdom. So there were not many ways to resolve the profound contradiction. Historically the first solution was the attempted elimination of rivals, ending in the disaster of civil war. The next solution was arrangement, sharing, and Constitution.

So Democracy is a stage in political evolution where the ‘many’ as potential kings, come to an agreement of ruling together under a system of regulations. It is a system of citizenship based not any longer on supposed nobility of the blood, but plainly on the common interest of the city-state, and the sense of sharing the same destiny. It was crucial that the members of that community should be considered as of equal right to rule the city. They had to win this privilege and struggle to keep it. In fact citizens in these Democracies were inclusively all native warriors and former warriors (the old ones). All the rest of the population was not equal. They were slaves, immigrants, women and children. The conclave of these king–warriors was their parliament. The cities were small. They could all gather in one single place called the ‘agora’ (‘forum’ in Latin).

In these gatherings they had to find a way to manage and direct the affairs of state. It was crucial that they should convince other citizens of the correctness of their proposals. For that purpose they needed reason and intelligence. So alongside the martial arts, they started training themselves in the arts of eloquence/rhetoric. But being plainly eloquent is not sufficient, unless one is a knower of the subject in question. So they had to know as many things as possible. So there appeared the need for a new type of man: a synthesis of a warrior, an intellectual, a scientist, a counselor, a broad-minded person with a strong sense of the common interest and group awareness: a true politician. In human history that was literally a transmutation in evolution. A new species appeared out of the physical man of the fields and the wilderness. And here we have the link to what we might call a true democracy.

Now we know that group consciousness is the outcome of a process transforming a person from a man focused on his private affairs to a politician. A true politician is one with group consciousness. When this is missing, then a politician is some kind of businessman. He is motivated by personal interests, not the higher motivation of the public interest. Being a true politician is therefore the destiny of all. However, to enter into the world of group consciousness, the world of true politics, is a matter of personal decision and training.

Democracy and people’s representatives

In modern societies, it is impossible for everyone to gather together in person in one parliament. So several systems of representation were invented through the ages. Here again we have the same problem as in the case of ancient democracies. How many representatives are good enough? How would they be appointed to their duties? For how long? Who would be the ideal representative?

It is quite obvious that the ideal representative would be one who would be of identical interest with the represented, and more skilled, if possible, in promoting their ends. Modern political theory has accepted more or less the Marxist analysis according to which every society is divided in classes who struggle to impose their own group interests over the other groups. But here there is some kind of contradiction. If there is established some specific percentage of representation, let’s say one representative for every 50,000 or 100,000 people, one might think that the representatives of the poor would outnumber those of the rich.But this is not the case. Why?

It is not well recognized in political theory that if we consider the division in classes, and imagine it as a horizontal axis, there is also a vertical axis. That vertical axis represents the educational status or rather the spiritual achievement of people. And it is unlikely that an uneducated farmer would be elected by other farmers to represent their cause in a parliament. Here lies a major problem with modern democracies. There is no way that all classes or social groups will be represented sufficiently, unless a crucial percentage of them is sufficiently educated. This kind of education is slightly different than the average educational system of modern societies. It should be a system of producing citizens rather than skilled business workers or managers. Ultimately, a really free man, one who deserves to live in a democracy is one who has the spirit of an equal: one who has the sense of total responsibility for the condition of the whole, group consciousness, and who is willing to serve the needs of the common wealth.

Source: http://www.lucistrust.org/en/service_activities/world_goodwill/newsletter/recent_issues/2008_2_the_meaning_of_democracy/democracy_and_transmutation

12 signs of spiritual awakening

Borderline Times van Dirk De Wachter.

De boeddha’s van mededogen

Het zijn de Groten, de meesters van het leven, die het pad verlichten, zelfs het begin ervan, en hun licht wordt met iedere stap helderder. Het schijnt voortdurend; en alleen de donkere wolken in het denken van de mens sluiten het buiten. Zij zijn de boeddha’s van mededogen.

Een boeddha is iemand die de evolutionaire levensladder trede voor trede, de ene na de andere, heeft beklommen en zo het boeddhaschap heeft bereikt, en dat wil zeggen dat een mens zijn geestelijke en intellectuele potentieel ten volle heeft ontplooid, en dit alles heeft volbracht door eigen, doelbewuste en zelfgeleide inspanningen op de lange evolutieweg in het verleden. Hij is een ‘ontwaakte’, iemand die het goddelijke openbaart dat de kern van de kern van zijn eigen wezen is.

De boeddha’s van mededogen zijn de edelste bloemen van de mensheid. Het zijn mensen die door eigen inspanning van menselijk bijna goddelijk zijn geworden; en dat deden ze door het licht dat in hen besloten is, het licht van de innerlijke god, uit te stralen en zichtbaar te maken door de menselijke natuur, de menselijke ziel van de mens. Door opoffering en het opgeven van alles wat laag en verkeerd, onedel, verachtelijk en zelfzuchtig is, door het ontsluiten van de innerlijke natuur, zodat de god in ons zijn licht kan doen schijnen – met andere woorden, door zelfgeleide evolutie – zijn ze van gewone mensen god-mensen geworden, mens-goden, menselijke godheden.

Ieder mens is een ongeopenbaarde boeddha. Ieder mens heeft in zijn innerlijke constitutie niet alleen de hemelse boeddha, de dhyani-boeddha, die zijn innerlijke god is, maar ook zijn hogere ego dat, als het op aarde als mens tot uitdrukking komt, de manushya-boeddha of menselijke boeddha is. Gewone mensen kunnen de krachten van hun hogere, geestelijke wil of ego niet volledig manifesteren, omdat gewone mensen te grofstoffelijk zijn; ze zijn als voertuigen nog niet voldoende etherisch geworden. Ze leven te veel op de gebieden van het materiële bestaan. Ze zijn emotioneel; ze zijn persoonlijk en dus begrensd, beperkt.

Ieder mens is een nog niet tot uitdrukking gekomen boeddha. Zelfs nu is hij uw hogere zelf, in u en boven u en uw hogere zelf is een boeddha; en naarmate de eeuwen verstrijken en u het zelf overwint om het grotere zelf te worden, nadert u met elke stap steeds dichter de ‘slapende’ boeddha in u. Toch is het in werkelijkheid niet de boeddha die ‘slaapt’; u bent het die slaapt op het bed van de stof, die boze dromen droomt, teweeggebracht door uw begeerten, door uw verkeerde denkbeelden, door uw egoïsme, door uw zelfzucht – waardoor zich dikke en zware sluiers van persoonlijke aard om de innerlijke boeddha vormen.

Want dit is het geheim: de boeddha in u slaat u gade. Uw eigen innerlijke boeddha heeft, mystiek gesproken, zijn oog op u gericht. Zijn hand reikt bij wijze van spreken vol mededogen omlaag naar u; maar u moet omhoog reiken en die hand grijpen door uw eigen wil en aspiratie en zonder hulp – u, het menselijke deel van u – moet de hand vastpakken van de boeddha in u.

Een vreemde beeldspraak? Ga dan eens na wat een mens is: een god in zijn hart, een boeddha die deze god omsluit, een geestelijke ziel die de boeddha omsluit, een menselijke ziel die de geestelijke ziel omsluit, een dierlijke ziel die de menselijke ziel omsluit en een lichaam dat de dierlijke ziel omsluit. De mens is dus tegelijk één en veel meer dan één.

Wanneer een mens alles heeft geleerd wat de aarde hem kan leren, is hij goddelijk en keert niet meer naar de aarde terug – met uitzondering van die mensen die een hart hebben dat zo vol is van de heilige vlam van mededogen dat ze in de school van de aarde blijven die ze allang zijn ontgroeid en waar ze zelf niets meer kunnen leren, met het doel hun jongere, minder ontwikkelde broeders te helpen. Die uitzonderingen zijn de boeddha’s van mededogen.
Daarnaast zijn er zeer hoogstaande mensen, zeer heilige mensen, in elk opzicht zeer reine mensen, die over een grote, veelomvattende en diepe kennis beschikken en die op een hoog geestelijk peil staan; maar in plaats van de roep van almachtige liefde te volgen om terug te keren en hen te helpen die minder ver zijn gevorderd, gaan ze, wanneer ze het boeddhaschap bereiken, verder in het bovenaardse licht – ze gaan door en treden de onbeschrijflijke gelukstoestand van nirvana binnen – en laten de mensheid achter zich. Dat zijn de pratyekaboeddha’s. Al zijn ze zeer verheven, ze staan toch niet op één lijn met de onvoorstelbare majesteit van de boeddha’s van mededogen.

De pratyekaboeddha, hij die het boeddhaschap voor zichzelf bereikt, doet dat echter niet uit zelfzucht, doet dit niet alleen om het persoonlijke zelf te bevredigen en hij berokkent anderen geen schade; deed hij dat wel, dan zou hij zelfs nooit zijn eenzame boeddhaschap kunnen bereiken. Maar hij doet het door de verheven impulsen van zijn wezen te volgen en verwerft als het ware automatisch nirvana. Niettemin laat hij de wereld, geknecht in de boeien van de stof en door hem vergeten, achter zich.

De pratyekaboeddha concentreert zich op één ding – de eigen vooruitgang naar een geestelijk doel. In zekere zin is het een edel pad maar, al is het sneller, het is in wezen een zelfzuchtig pad, en de karmische annalen zullen diepere sporen tonen, die uiteindelijk moeten worden uitgewist, dan die van de ander die streeft naar het geestelijke leven en daarbij het pad van volkomen zelfverzaking volgt, en zelfs alle hoop op eigen vooruitgang opgeeft. Laatstgenoemde weg is natuurlijk verreweg de edelste, maar een tijd lang is hij veel langzamer, en moeilijker om te volgen. Het doel is veel moeilijker te bereiken; maar wanneer het is bereikt, gaat de beloning alle beschrijving te boven. Het is tijdelijk een langzamer pad, maar een volmaakt pad.

Het begrip pratyekaboeddha is een wonderlijke paradox – de term pratyeka betekent ‘ieder voor zich’. De geest van ‘ieder voor zich’ is echter precies tegenovergesteld aan de geest die heerst in de orde van de boeddha’s van mededogen, want de geest die in de orde van mededogen heerst is: geef uw leven op voor al wat leeft.

De ‘in afzondering levende’ weet dat hij de geestelijke glorie niet kan bereiken als hij niet het geestelijke leven leidt, als hij niet zijn geestelijke natuur ontwikkelt, maar omdat hij dat alleen doet om voor zichzelf geestelijk voordeel te behalen, een geestelijk leven te bereiken, is hij een pratyekaboeddha. Uiteindelijk leeft hij voor zichzelf! Er is een persoonlijk verlangen, de persoonlijke wens vooruit te komen, tegen elke prijs zijn doel te bereiken; terwijl hij die tot de orde van de boeddha’s van mededogen behoort de blik wel op hetzelfde doel heeft gericht, maar zich vanaf het begin oefent zichzelf volkomen te vergeten. Dat is natuurlijk een veel zwaardere opgave en de beloning is vanzelfsprekend daarmee in overeenstemming.

De tijd komt dat de pratyekaboeddha, hoe heilig hij ook is, hoe edel in zijn streven en zijn ideaal, een toestand van ontwikkeling bereikt waarin hij op dat pad niet verder kan gaan. Maar hij daarentegen die zich vanaf het begin met de hele natuur en met het hart van de natuur heeft verbonden, bestrijkt een voortdurend groter wordend arbeidsterrein, omdat zijn bewustzijn zich uitbreidt en dat terrein vult; en dit zich verruimende gebied is eenvoudig onbegrensd omdat het de grenzeloze natuur zelf is. Hij wordt volkomen één met het geestelijke heelal; terwijl de pratyekaboeddha slechts één wordt met een bepaalde lijn of stroom van evolutie in het heelal.

De pratyekaboeddha verheft zich tot het geestelijke gebied van zijn eigen innerlijke wezen, wikkelt zich daarin en gaat bij wijze van spreken slapen. De boeddha van mededogen verheft zich, evenals de pratyekaboeddha, tot de geestelijke gebieden van zijn eigen innerlijke wezen, maar stopt daar niet, omdat hij zich blijft ontplooien en één wordt met het Al; of hij probeert dat en wordt dat tenslotte ook.

De boeddha van mededogen is iemand die, na alles te hebben overwonnen, alles te hebben verdiend, het recht op kosmische vrede en geluk te hebben verworven, dit opgeeft om terug te kunnen gaan als een zoon van het licht en de mensheid en feitelijk al wat leeft te helpen. De pratyekaboeddha gaat verder, hij treedt de onuitsprekelijke gelukzaligheid van nirvana binnen en blijft daar een eon of een miljoen eonen, afhankelijk van de omstandigheden; de boeddha van mededogen echter, die alles uit mededogen heeft opgegeven omdat zijn hart zo van liefde is vervuld, zet zijn ontwikkeling voort. Daarom komt eens de tijd dat de boeddha van mededogen, hoewel hij alles heeft opgegeven, ver voorbij de toestand is gevorderd die de pratyekaboeddha heeft bereikt; en wanneer de pratyekaboeddha te zijner tijd uit de nirvanische toestand tevoorschijn treedt om zijn evolutiereis te vervolgen, zal hij zich ver achter de boeddha van mededogen bevinden.

Het zelf, het persoonlijke, het zelfzuchtige, zijn precies de dingen die de boeddha’s van mededogen proberen te vergeten, te overwinnen, te boven te komen. Het persoonlijke zelf moet overgaan in het individuele zelf, dat zich daarna in het universele zelf moet verliezen.

Ze worden boeddha’s van mededogen genoemd omdat ze zich één voelen, en in hun verdere groei zich meer en meer één voelen met al wat is, tot hun bewustzijn zich tenslotte verenigt met het heelal en eeuwig en onsterfelijk leeft omdat het één is met het heelal. De dauwdruppel vloeit in de glinsterende zee – zijn oorsprong.

Omdat de boeddha’s van mededogen in hun hart de drang van almachtige liefde voelen, gaan ze gestaag vooruit naar steeds grotere hoogten van geestelijke verwerkelijking; dat komt omdat ze het voertuig van universele liefde zijn geworden. Omdat onpersoonlijke liefde universeel is, breidt hun hele natuur zich uit in overeenstemming met de universele krachten die door hen heen werken.

Streef niet ernaar heilig te worden voor uzelf. Streef ernaar heilig te worden zoals anderen streven heilig te worden, maar alleen om uzelf voor anderen te vergeten. Liefde zoekt nooit zichzelf voor zichzelf. Liefde probeert altijd te geven. Liefde is de eerste stap op de weg omhoog. Ze is alle tussenliggende stappen en ook de laatste, als er al een laatste is. Liefde is ook de laatste en hoogste inwijding op aarde – onpersoonlijke liefde, want die liefde is goddelijk.

Mahatma’s zijn nog geen boeddha’s. Een boeddha is een mahatma van de hoogste graad. Een mahatma is iemand die zelfbewust is geworden in het geestelijke deel van zijn constitutie, terwijl een boeddha iemand is die zelfbewust is geworden in het goddelijk-geestelijke deel van zijn constitutie.

De meesters zijn mensen, al zijn ze hoog verheven mensen, en daardoor zijn ze ons zo na en zo dierbaar. Ze staan één trede hoger dan de gewone mensheid. Ze zijn zielmensen in een menselijk lichaam, ze hebben gevoel zoals mensen, begrijpen menselijke ellende en menselijke zorgen, ze weten wat menselijk falen en menselijke zonde zijn en hebben dus een menselijk hart dat door teder mededogen en medelijden wordt bewogen. Ze kennen ook de behoefte, wanneer daartoe aanleiding bestaat, aan een sterke en leidende hand. Ze zijn broeders, teder en groot van hart, met schitterende, geestelijke en verstandelijke krachten en vermogens.

‘Diamanthart’ is de term die wordt gebruikt als men over de mahatma’s spreekt; deze term heeft een symbolische betekenis die doelt op het kristalheldere bewustzijn dat het lijden van de wereld weerspiegelt, dat de roep om hulp ontvangt en weerkaatst en dat ook de boeddhaluister in het hart van elke worstelende ziel op aarde weerspiegelt; maar dat toch zo hard is als diamant voor elk beroep dat de persoonlijkheid erop doet, het persoonlijke zelf, en in de eerste plaats de persoonlijke natuur van de mahatma zelf.

Zou een mahatma zijn fysieke lichaam verlaten en in zijn andere beginselen leven, dan wordt hij in feite eennirmanakaya, die leeft in de aurische sfeer van de aarde en onzichtbaar werkt voor de mensheid om zo een van de levende stenen te worden in de beschermende muur.

Een nirmanakaya is een volledige mens, in het bezit van alle beginselen van zijn constitutie, behalve het lingasariraen het daarmee samenhangende fysieke lichaam. Hij leeft op het bestaansgebied dat direct boven het fysieke gebied ligt en hij doet dat met het doel mensen tegen zichzelf te beschermen door met hen te zijn en voortdurend gedachten in te prenten van zelfopoffering, zelfvergetelheid, van geestelijke en morele schoonheid, wederzijdse hulp, mededogen en medelijden. Zo vormt hij een van de stenen in de beschermende muur die de mensheid onzichtbaar omringt.

De meeste mahatma’s bereiden zich erop voor boeddha’s van mededogen te worden en dus de nirvanische toestand op te geven.

De ware boeddha van mededogen geeft nirvana voor zichzelf op om de wereld te helpen, want hij is geïncarneerd mededogen. Hij leeft eonenlang, werkt voor al het bestaande, nadert gestaag het goddelijke door eigen inspanning en zelfgeleide evolutie; en juist deze volledige zelfopoffering van de mens, de hoogste en verhevenste die men zich kan voorstellen, maakt een boeddha tot een zo heilig en verheven wezen.

Een boeddha staat zelfs nog hoger dan een avatara, want een boeddha is een zelfgewilde incarnatie van wijsheid en mededogen, medelijden, liefde en zelfvergetelheid. Als zonen van de zon brengen de boeddha’s licht, waar ze ook komen. Ze blijven de eeuwen door aanwezig en vormen een schutsmuur om de mensheid; ze beschermen haar tegen kosmische gevaren, gevaren die niemand, behalve hoge ingewijden, kent. De heiligsten zijn de boeddha’s.

Bij het onderscheid tussen de pratyekaboeddha en de boeddha van mededogen speelt het element van de weloverwogen keuze die ieder eens moet doen een rol.

Welk pad slaat u dan in, het pad van de boeddha’s van mededogen of het pad van de pratyekaboeddha’s? Beide zijn verheven; beide voeren naar hoogten van geestelijke glorie – het ene is het pad van mededogen, het goddelijke pad; het andere, het pad van persoonlijke rust, volmaakte vrede, geluk en een leven in het goddelijke. Eens moet u die keuze doen. Maar al houdt dat besluit, het kiezen van de weg van onzelfzuchtigheid en medelijden en onpersoonlijke liefde voor alle anderen en voor alle wezens, u tijdelijk in de gebieden van de illusie, van de stof, tenslotte zal het u langs een weg, een veel directere weg dan iedere andere, naar de kern van de kern van het universele hart leiden; want u heeft dan gehoor gegeven aan het onpersoonlijke gebod van kosmische liefde en dat betekent dat u zich bewust met het goddelijke heeft verbonden.

Als men voor zichzelf nirvana verkiest, kan dat als een soort gesublimeerde geestelijke zelfzucht worden beschouwd: want de poging om nirvana alleen voor zichzelf te bereiken is een uitsluitend individueel verlangen zich van het gemanifesteerde leven te bevrijden, zich af te zonderen in volkomen vrede en volslagen geluk, in zuiver bewustzijn, zonder zich om iets anders te bekommeren.

Hoe geheel anders is de leer van de Boeddha: ‘Kan ik volslagen gelukkig zijn zolang één enkel mensenhart krimpt van pijn?’ De gedachte daarachter is, geef mij liever het lijden van het persoonlijke bestaan, zodat ik anderen kan helpen en troosten, in plaats van het zuiver zelfzuchtige geluk van het individuele paranishpanna te verwerven.

Waar is de zon van mededogen en medelijden, van zelfvergetelheid en vrede? Wordt de ziel niet geroerd door mededogen en medelijden?

Mededogen is geworteld in liefde. En harmonie en liefde zijn in de kern hetzelfde. Haar aard, haar wezen brengt met zich mee dat elk deel voelt wat elk ander deel ondergaat; en in haar hogere vorm, wanneer ze tot uitdrukking komt in het menselijk hart, noemt men haar mededogen.

De ware aard en structuur van het heelal, zijn wezenskenmerk, is mededogen, want mededogen wil zeggen ‘meevoelen’, en het heelal is een organisme, een groots en machtig organisme, een organisme dat schijnbaar zonder grenzen is en dat men ook universeel leven-bewustzijn zou kunnen noemen.

Mededogen is de hoogste wet van het hart van de natuur. Het betekent één worden met het goddelijke heelal, met het universele leven en bewustzijn. Het betekent harmonie; het betekent vrede; het betekent geluk; het betekent onpersoonlijke liefde.

Sluit uw ogen niet voor de nood van anderen als u deze verheven visie heeft, maar stel uw leven in dienst van al wat is, zoals de boeddha’s van mededogen dat doen, door eerst uzelf – onpersoonlijk, niet persoonlijk – te verheffen, zodat u anderen kunt helpen het goddelijke licht te zien.

Is er iets zo mooi, zo verheven, zo edel, als troost geven aan gebroken harten, licht brengen aan hen die in duisternis verkeren, de mens leren hoe lief te hebben, hoe lief te hebben en te vergeven?

Vrede aan de mensen brengen, aan hen hoop geven, licht schenken, hun de weg tonen uit de ingewikkelde doolhof van het fysieke bestaan, onze medemensen weer de werkelijkheid doen beseffen van hun eigen essentieel goddelijke aard – is dat geen verheven taak?

Bron : http://www.theosofie.net/onlineliteratuur/levensvragen/7boeddhas.html

Homeopathy