shamanic artist - pleiadian gabrielian - michaelian - having faith in G-d above all else - sovereign - ethical - refuse RFID chipping / Uniting 144000, peaceful bodhisattva-buddha (nirmanakaya) mahatma- defender of freedom - paramukta avatar - realizing highest calling (Shamballah), ASHTAR “We all shape the world together, be wise and virtuous in your life loyal immortal legions visionary mystic Gabriel Sadhu bhakti
yogi 6th - 12th dimension Christos / Archangels
Know Thyself - Welcome @ Kristo's blog
David - I adore the community of saints / Gelukpa's / spiritual tourniquete / white hat earth alliance
Filmregisseur
Adil El Arbi is een vat vol wijsheid. De man achter 'Image' en de
winnaar van 'De slimste mens' kreeg het publiek van Tedx Leuven vorige
week op zijn hand toen hij enkele levenslessen uit de doeken deed. Wij
penden ze voor u neer.
1. Laat je door niemand ontmoedigen
"Ik buisde na mijn eerste jaar filmschool. Maar films maken was het enige dat ik kon. Ik suckte in al de rest. Dus zei ik: 'fuck die school'. Ik ga toch films maken.
"Ik
deed mijn jaar opnieuw, maar ik zat weinig achter de schoolbanken.
Tijdens mijn tweede zit bezocht ik filmsets. Als ik er dan toch niet via
de school kon geraken, was dat een veel interessantere manier om kennis
op te doen. Ik ging toen niet veel naar de les, maar het had wel
hetzelfde doel."
2. Het leven is niet gemakkelijk. Wen er alvast aan
De weg naar je droom is sowieso
fucked. Het is beter dat je je daar al vroeg op voorbereidt. Dan is het
gemakkelijk om door te zetten
"Het feit dat ik niet geslaagd was, boog ik om in een van mijn sterktes.
Zo gaat het leven. Niets is perfect of zal perfect zijn. Je zal
onderweg veel problemen tegenkomen die je van je doel afhouden.
"Het meeste van de tijd kom je fucked up shit
tegen. Dingen waar je aanvankelijk niet naar zocht. Ik dacht dat de
filmwereld geweldig zou zijn en dat ik er miljoenen dollars zou mee
verdienen. In plaats daarvan zat ik zonder job en had ik rekeningen te
betalen.
"De weg naar je droom is sowieso fucked. Het is beter dat je je daar al vroeg op voorbereidt.
Dan is het gemakkelijk om door te zetten. Anders leef je in een blije
droom en realiseer je je plots dat de wereld niet is zoals je wil en ga
je uiteindelijk alleen in een hoekje huilen."
3. Verwacht nooit meteen erkenning van een ander
"'Jurassic Park' is met stip mijn
favoriete film, maar dat werd niet in dank afgenomen op de filmschool.
Daar mocht je alleen films leuk vinden die prijzen hadden gewonnen op
het filmfestival van Cannes. Muziek en actie mochten niet centraal staan
in onze films. (ironisch) Het ging om de pure kunst.
"Toen ik besloot om wel zo'n film te maken, dacht ik dat ik eindelijk prijs zou hebben. Maar ik won helemaal niets. Al mijn vrienden waren geselecteerd, maar niet ik. Ik wou prijzen, maar won er geen."
4. Blijf trouw aan je eigen ideeën, hoe onzeker je ook bent
Ik ben nooit echt zeker van mezelf en denk altijd dat een ander beter is en het beter weet. Maar je moet iets voor jezelf maken
Adil El Arbi
"Het jaar daarop besloot ik om
toch maar iets naar mijn eigen zin te maken. Ik wou iets commercieels
maken, maar van leraar Michael Roskam (de regisseur van Rundskop) mocht
het allemaal wat artistieker. Ik maakte uiteindelijk iets tussenin, maar
wel echt iets dat ik zelf echt graag zou willen zien. Die film won
uiteindelijk alle prijzen die ik wou winnen.
"Ik ben nooit echt
zeker van mezelf en denk altijd dat een ander beter is en het beter
weet. Maar je moet altijd iets voor jezelf maken en trouw blijven aan jezelf.
Ik kijk op naar Steven Spielberg, maar die is toch ook maar een mens?
Die gaat ook naar het toilet. In plaats van altijd te denken: 'Waarom
ik?', begon ik te denken: 'Waarom ik niet?' Ik ging ervoor."
5. Gebruik alles wat je onderweg leerde
Misschien is het wel goed dat ik niet van de eerste keer slaagde. Dat motiveerde mij om door te zetten en ervoor te gaan
Adil El Arbi
"Gooi al je opgedane kennis nooit zomaar weg en ga nietin een hoekje kruipen
en huilen als iets niet meteen lukt. Als ik na die eerste kortfilm al
meteen alles had opgegeven, dan had ik nooit de film gemaakt die nu een
succes blijkt.
"Misschien is het wel goed dat ik niet van de eerste keer slaagde.
Dat motiveerde mij om door te zetten en ervoor te gaan. Je moet niet
doelbewust slechte ervaringen opzoeken. Ervaring opdoen doet soms zeer,
maar is altijd goed en bruikbaar."
6. Neem af en toe een groot risico
"Met het beetje prijzengeld dat
ik voor die kortfilm won, wou ik meteen een langspeelfilm maken. Het
ging niet om veel geld, maar ik had wel de drive om ervoor te gaan.
"Iedereen zei dat het een slecht idee
was dat ik het niet moest doen, zelfs mijn leraar Michael Roskam. "In
het slechtste geval is het volledig gedaan met jou", waarschuwde hij.
Maar ik was toen 24 jaar en wou niet zoals hem wachten tot ik 40 jaar
was om dan mijn eerste film te maken. Wat is het slechtste dat kan
gebeuren, dacht ik. Ik was nog jong en dacht dat ik geen groot risico
nam."
7. Zeg ja tegen onverwachte kansen
Net voor de finale van De slimste
mens zou onze film eigenlijk uit roulatie gaan. Toen ik uiteindelijk
won, bleef de film nog twee maanden in de zalen spelen
Adil El Arbi
"Toen we 'Image' gemaakt hadden,
was er geen budget meer over voor een reclamecampagne. We moesten de
film nog zien te verkopen, zodat mensen gingen kijken.
"Toen
bood zich de kans om mee te doen aan om een tv-quizje. Ik wou dat niet
doen, want ik wou me niet belachelijk maken voor honderdduizenden
mensen. Die zouden allemaal zien hoe dom ik was. Toch besloot ik om
mezelf op te offeren, al was het maar voor één spelletje. Dan kon ik
misschien genoeg onze filmnaam laten vallen om toch maar mensen te
lokken.
"Net voor de finale van De slimste mens zou
onze film eigenlijk uit roulatie gaan. Ze zeiden dat de film een echt
succes zou worden als ik won, en dat motiveerde mij. Toen ik
uiteindelijk won, bleef de film nog twee maanden in de zalen spelen."
8. Iedereen kan het maken
"Als je een droom hebt moet je daarvoor gaan, ook al spreekt iedereen je tegen.
"Het
is voor iedereen mogelijk. Ik ben niet uitzonderlijk en al helemaal
geen genie. Ik ben een normale gast. Ook jij kan zoiets doen. Iedereen is speciaal."
Filmregisseur
Adil El Arbi is een vat vol wijsheid. De man achter 'Image' en de
winnaar van 'De slimste mens' kreeg het publiek van Tedx Leuven vorige
week op zijn hand toen hij enkele levenslessen uit de doeken deed. Wij
penden ze voor u neer.
1. Laat je door niemand ontmoedigen
"Ik buisde na mijn eerste jaar filmschool. Maar films maken was het enige dat ik kon. Ik suckte in al de rest. Dus zei ik: 'fuck die school'. Ik ga toch films maken.
"Ik
deed mijn jaar opnieuw, maar ik zat weinig achter de schoolbanken.
Tijdens mijn tweede zit bezocht ik filmsets. Als ik er dan toch niet via
de school kon geraken, was dat een veel interessantere manier om kennis
op te doen. Ik ging toen niet veel naar de les, maar het had wel
hetzelfde doel."
2. Het leven is niet gemakkelijk. Wen er alvast aan
De weg naar je droom is sowieso
fucked. Het is beter dat je je daar al vroeg op voorbereidt. Dan is het
gemakkelijk om door te zetten
"Het feit dat ik niet geslaagd was, boog ik om in een van mijn sterktes.
Zo gaat het leven. Niets is perfect of zal perfect zijn. Je zal
onderweg veel problemen tegenkomen die je van je doel afhouden.
"Het meeste van de tijd kom je fucked up shit
tegen. Dingen waar je aanvankelijk niet naar zocht. Ik dacht dat de
filmwereld geweldig zou zijn en dat ik er miljoenen dollars zou mee
verdienen. In plaats daarvan zat ik zonder job en had ik rekeningen te
betalen.
"De weg naar je droom is sowieso fucked. Het is beter dat je je daar al vroeg op voorbereidt.
Dan is het gemakkelijk om door te zetten. Anders leef je in een blije
droom en realiseer je je plots dat de wereld niet is zoals je wil en ga
je uiteindelijk alleen in een hoekje huilen."
3. Verwacht nooit meteen erkenning van een ander
"'Jurassic Park' is met stip mijn
favoriete film, maar dat werd niet in dank afgenomen op de filmschool.
Daar mocht je alleen films leuk vinden die prijzen hadden gewonnen op
het filmfestival van Cannes. Muziek en actie mochten niet centraal staan
in onze films. (ironisch) Het ging om de pure kunst.
"Toen ik besloot om wel zo'n film te maken, dacht ik dat ik eindelijk prijs zou hebben. Maar ik won helemaal niets. Al mijn vrienden waren geselecteerd, maar niet ik. Ik wou prijzen, maar won er geen."
4. Blijf trouw aan je eigen ideeën, hoe onzeker je ook bent
Ik ben nooit echt zeker van mezelf en denk altijd dat een ander beter is en het beter weet. Maar je moet iets voor jezelf maken
Adil El Arbi
"Het jaar daarop besloot ik om
toch maar iets naar mijn eigen zin te maken. Ik wou iets commercieels
maken, maar van leraar Michael Roskam (de regisseur van Rundskop) mocht
het allemaal wat artistieker. Ik maakte uiteindelijk iets tussenin, maar
wel echt iets dat ik zelf echt graag zou willen zien. Die film won
uiteindelijk alle prijzen die ik wou winnen.
"Ik ben nooit echt
zeker van mezelf en denk altijd dat een ander beter is en het beter
weet. Maar je moet altijd iets voor jezelf maken en trouw blijven aan jezelf.
Ik kijk op naar Steven Spielberg, maar die is toch ook maar een mens?
Die gaat ook naar het toilet. In plaats van altijd te denken: 'Waarom
ik?', begon ik te denken: 'Waarom ik niet?' Ik ging ervoor."
5. Gebruik alles wat je onderweg leerde
Misschien is het wel goed dat ik niet van de eerste keer slaagde. Dat motiveerde mij om door te zetten en ervoor te gaan
Adil El Arbi
"Gooi al je opgedane kennis nooit zomaar weg en ga nietin een hoekje kruipen
en huilen als iets niet meteen lukt. Als ik na die eerste kortfilm al
meteen alles had opgegeven, dan had ik nooit de film gemaakt die nu een
succes blijkt.
"Misschien is het wel goed dat ik niet van de eerste keer slaagde.
Dat motiveerde mij om door te zetten en ervoor te gaan. Je moet niet
doelbewust slechte ervaringen opzoeken. Ervaring opdoen doet soms zeer,
maar is altijd goed en bruikbaar."
6. Neem af en toe een groot risico
"Met het beetje prijzengeld dat
ik voor die kortfilm won, wou ik meteen een langspeelfilm maken. Het
ging niet om veel geld, maar ik had wel de drive om ervoor te gaan.
"Iedereen zei dat het een slecht idee
was dat ik het niet moest doen, zelfs mijn leraar Michael Roskam. "In
het slechtste geval is het volledig gedaan met jou", waarschuwde hij.
Maar ik was toen 24 jaar en wou niet zoals hem wachten tot ik 40 jaar
was om dan mijn eerste film te maken. Wat is het slechtste dat kan
gebeuren, dacht ik. Ik was nog jong en dacht dat ik geen groot risico
nam."
7. Zeg ja tegen onverwachte kansen
Net voor de finale van De slimste
mens zou onze film eigenlijk uit roulatie gaan. Toen ik uiteindelijk
won, bleef de film nog twee maanden in de zalen spelen
Adil El Arbi
"Toen we 'Image' gemaakt hadden,
was er geen budget meer over voor een reclamecampagne. We moesten de
film nog zien te verkopen, zodat mensen gingen kijken.
"Toen
bood zich de kans om mee te doen aan om een tv-quizje. Ik wou dat niet
doen, want ik wou me niet belachelijk maken voor honderdduizenden
mensen. Die zouden allemaal zien hoe dom ik was. Toch besloot ik om
mezelf op te offeren, al was het maar voor één spelletje. Dan kon ik
misschien genoeg onze filmnaam laten vallen om toch maar mensen te
lokken.
"Net voor de finale van De slimste mens zou
onze film eigenlijk uit roulatie gaan. Ze zeiden dat de film een echt
succes zou worden als ik won, en dat motiveerde mij. Toen ik
uiteindelijk won, bleef de film nog twee maanden in de zalen spelen."
8. Iedereen kan het maken
"Als je een droom hebt moet je daarvoor gaan, ook al spreekt iedereen je tegen.
"Het
is voor iedereen mogelijk. Ik ben niet uitzonderlijk en al helemaal
geen genie. Ik ben een normale gast. Ook jij kan zoiets doen. Iedereen is speciaal."
Dit is geen fucked up shit
Filmregisseur
Adil El Arbi is een vat vol wijsheid. De man achter 'Image' en de
winnaar van 'De slimste mens' kreeg het publiek van Tedx Leuven vorige
week op zijn hand toen hij enkele levenslessen uit de doeken deed. Wij
penden ze voor u neer.
1. Laat je door niemand ontmoedigen
"Ik buisde na mijn eerste jaar filmschool. Maar films maken was het enige dat ik kon. Ik suckte in al de rest. Dus zei ik: 'fuck die school'. Ik ga toch films maken.
"Ik
deed mijn jaar opnieuw, maar ik zat weinig achter de schoolbanken.
Tijdens mijn tweede zit bezocht ik filmsets. Als ik er dan toch niet via
de school kon geraken, was dat een veel interessantere manier om kennis
op te doen. Ik ging toen niet veel naar de les, maar het had wel
hetzelfde doel."
2. Het leven is niet gemakkelijk. Wen er alvast aan
De weg naar je droom is sowieso
fucked. Het is beter dat je je daar al vroeg op voorbereidt. Dan is het
gemakkelijk om door te zetten
"Het feit dat ik niet geslaagd was, boog ik om in een van mijn sterktes.
Zo gaat het leven. Niets is perfect of zal perfect zijn. Je zal
onderweg veel problemen tegenkomen die je van je doel afhouden.
"Het meeste van de tijd kom je fucked up shit
tegen. Dingen waar je aanvankelijk niet naar zocht. Ik dacht dat de
filmwereld geweldig zou zijn en dat ik er miljoenen dollars zou mee
verdienen. In plaats daarvan zat ik zonder job en had ik rekeningen te
betalen.
"De weg naar je droom is sowieso fucked. Het is beter dat je je daar al vroeg op voorbereidt.
Dan is het gemakkelijk om door te zetten. Anders leef je in een blije
droom en realiseer je je plots dat de wereld niet is zoals je wil en ga
je uiteindelijk alleen in een hoekje huilen."
3. Verwacht nooit meteen erkenning van een ander
"'Jurassic Park' is met stip mijn
favoriete film, maar dat werd niet in dank afgenomen op de filmschool.
Daar mocht je alleen films leuk vinden die prijzen hadden gewonnen op
het filmfestival van Cannes. Muziek en actie mochten niet centraal staan
in onze films. (ironisch) Het ging om de pure kunst.
"Toen ik besloot om wel zo'n film te maken, dacht ik dat ik eindelijk prijs zou hebben. Maar ik won helemaal niets. Al mijn vrienden waren geselecteerd, maar niet ik. Ik wou prijzen, maar won er geen."
4. Blijf trouw aan je eigen ideeën, hoe onzeker je ook bent
Ik ben nooit echt zeker van mezelf en denk altijd dat een ander beter is en het beter weet. Maar je moet iets voor jezelf maken
Adil El Arbi
"Het jaar daarop besloot ik om
toch maar iets naar mijn eigen zin te maken. Ik wou iets commercieels
maken, maar van leraar Michael Roskam (de regisseur van Rundskop) mocht
het allemaal wat artistieker. Ik maakte uiteindelijk iets tussenin, maar
wel echt iets dat ik zelf echt graag zou willen zien. Die film won
uiteindelijk alle prijzen die ik wou winnen.
"Ik ben nooit echt
zeker van mezelf en denk altijd dat een ander beter is en het beter
weet. Maar je moet altijd iets voor jezelf maken en trouw blijven aan jezelf.
Ik kijk op naar Steven Spielberg, maar die is toch ook maar een mens?
Die gaat ook naar het toilet. In plaats van altijd te denken: 'Waarom
ik?', begon ik te denken: 'Waarom ik niet?' Ik ging ervoor."
5. Gebruik alles wat je onderweg leerde
Misschien is het wel goed dat ik niet van de eerste keer slaagde. Dat motiveerde mij om door te zetten en ervoor te gaan
Adil El Arbi
"Gooi al je opgedane kennis nooit zomaar weg en ga nietin een hoekje kruipen
en huilen als iets niet meteen lukt. Als ik na die eerste kortfilm al
meteen alles had opgegeven, dan had ik nooit de film gemaakt die nu een
succes blijkt.
"Misschien is het wel goed dat ik niet van de eerste keer slaagde.
Dat motiveerde mij om door te zetten en ervoor te gaan. Je moet niet
doelbewust slechte ervaringen opzoeken. Ervaring opdoen doet soms zeer,
maar is altijd goed en bruikbaar."
6. Neem af en toe een groot risico
"Met het beetje prijzengeld dat
ik voor die kortfilm won, wou ik meteen een langspeelfilm maken. Het
ging niet om veel geld, maar ik had wel de drive om ervoor te gaan.
"Iedereen zei dat het een slecht idee
was dat ik het niet moest doen, zelfs mijn leraar Michael Roskam. "In
het slechtste geval is het volledig gedaan met jou", waarschuwde hij.
Maar ik was toen 24 jaar en wou niet zoals hem wachten tot ik 40 jaar
was om dan mijn eerste film te maken. Wat is het slechtste dat kan
gebeuren, dacht ik. Ik was nog jong en dacht dat ik geen groot risico
nam."
7. Zeg ja tegen onverwachte kansen
Net voor de finale van De slimste
mens zou onze film eigenlijk uit roulatie gaan. Toen ik uiteindelijk
won, bleef de film nog twee maanden in de zalen spelen
Adil El Arbi
"Toen we 'Image' gemaakt hadden,
was er geen budget meer over voor een reclamecampagne. We moesten de
film nog zien te verkopen, zodat mensen gingen kijken.
"Toen
bood zich de kans om mee te doen aan om een tv-quizje. Ik wou dat niet
doen, want ik wou me niet belachelijk maken voor honderdduizenden
mensen. Die zouden allemaal zien hoe dom ik was. Toch besloot ik om
mezelf op te offeren, al was het maar voor één spelletje. Dan kon ik
misschien genoeg onze filmnaam laten vallen om toch maar mensen te
lokken.
"Net voor de finale van De slimste mens zou
onze film eigenlijk uit roulatie gaan. Ze zeiden dat de film een echt
succes zou worden als ik won, en dat motiveerde mij. Toen ik
uiteindelijk won, bleef de film nog twee maanden in de zalen spelen."
8. Iedereen kan het maken
"Als je een droom hebt moet je daarvoor gaan, ook al spreekt iedereen je tegen.
"Het
is voor iedereen mogelijk. Ik ben niet uitzonderlijk en al helemaal
geen genie. Ik ben een normale gast. Ook jij kan zoiets doen. Iedereen is speciaal."
Dit is geen fucked up shit
Filmregisseur
Adil El Arbi is een vat vol wijsheid. De man achter 'Image' en de
winnaar van 'De slimste mens' kreeg het publiek van Tedx Leuven vorige
week op zijn hand toen hij enkele levenslessen uit de doeken deed. Wij
penden ze voor u neer.
1. Laat je door niemand ontmoedigen
"Ik buisde na mijn eerste jaar filmschool. Maar films maken was het enige dat ik kon. Ik suckte in al de rest. Dus zei ik: 'fuck die school'. Ik ga toch films maken.
"Ik
deed mijn jaar opnieuw, maar ik zat weinig achter de schoolbanken.
Tijdens mijn tweede zit bezocht ik filmsets. Als ik er dan toch niet via
de school kon geraken, was dat een veel interessantere manier om kennis
op te doen. Ik ging toen niet veel naar de les, maar het had wel
hetzelfde doel."
2. Het leven is niet gemakkelijk. Wen er alvast aan
De weg naar je droom is sowieso
fucked. Het is beter dat je je daar al vroeg op voorbereidt. Dan is het
gemakkelijk om door te zetten
"Het feit dat ik niet geslaagd was, boog ik om in een van mijn sterktes.
Zo gaat het leven. Niets is perfect of zal perfect zijn. Je zal
onderweg veel problemen tegenkomen die je van je doel afhouden.
"Het meeste van de tijd kom je fucked up shit
tegen. Dingen waar je aanvankelijk niet naar zocht. Ik dacht dat de
filmwereld geweldig zou zijn en dat ik er miljoenen dollars zou mee
verdienen. In plaats daarvan zat ik zonder job en had ik rekeningen te
betalen.
"De weg naar je droom is sowieso fucked. Het is beter dat je je daar al vroeg op voorbereidt.
Dan is het gemakkelijk om door te zetten. Anders leef je in een blije
droom en realiseer je je plots dat de wereld niet is zoals je wil en ga
je uiteindelijk alleen in een hoekje huilen."
3. Verwacht nooit meteen erkenning van een ander
"'Jurassic Park' is met stip mijn
favoriete film, maar dat werd niet in dank afgenomen op de filmschool.
Daar mocht je alleen films leuk vinden die prijzen hadden gewonnen op
het filmfestival van Cannes. Muziek en actie mochten niet centraal staan
in onze films. (ironisch) Het ging om de pure kunst.
"Toen ik besloot om wel zo'n film te maken, dacht ik dat ik eindelijk prijs zou hebben. Maar ik won helemaal niets. Al mijn vrienden waren geselecteerd, maar niet ik. Ik wou prijzen, maar won er geen."
4. Blijf trouw aan je eigen ideeën, hoe onzeker je ook bent
Ik ben nooit echt zeker van mezelf en denk altijd dat een ander beter is en het beter weet. Maar je moet iets voor jezelf maken
Adil El Arbi
"Het jaar daarop besloot ik om
toch maar iets naar mijn eigen zin te maken. Ik wou iets commercieels
maken, maar van leraar Michael Roskam (de regisseur van Rundskop) mocht
het allemaal wat artistieker. Ik maakte uiteindelijk iets tussenin, maar
wel echt iets dat ik zelf echt graag zou willen zien. Die film won
uiteindelijk alle prijzen die ik wou winnen.
"Ik ben nooit echt
zeker van mezelf en denk altijd dat een ander beter is en het beter
weet. Maar je moet altijd iets voor jezelf maken en trouw blijven aan jezelf.
Ik kijk op naar Steven Spielberg, maar die is toch ook maar een mens?
Die gaat ook naar het toilet. In plaats van altijd te denken: 'Waarom
ik?', begon ik te denken: 'Waarom ik niet?' Ik ging ervoor."
5. Gebruik alles wat je onderweg leerde
Misschien is het wel goed dat ik niet van de eerste keer slaagde. Dat motiveerde mij om door te zetten en ervoor te gaan
Adil El Arbi
"Gooi al je opgedane kennis nooit zomaar weg en ga nietin een hoekje kruipen
en huilen als iets niet meteen lukt. Als ik na die eerste kortfilm al
meteen alles had opgegeven, dan had ik nooit de film gemaakt die nu een
succes blijkt.
"Misschien is het wel goed dat ik niet van de eerste keer slaagde.
Dat motiveerde mij om door te zetten en ervoor te gaan. Je moet niet
doelbewust slechte ervaringen opzoeken. Ervaring opdoen doet soms zeer,
maar is altijd goed en bruikbaar."
6. Neem af en toe een groot risico
"Met het beetje prijzengeld dat
ik voor die kortfilm won, wou ik meteen een langspeelfilm maken. Het
ging niet om veel geld, maar ik had wel de drive om ervoor te gaan.
"Iedereen zei dat het een slecht idee
was dat ik het niet moest doen, zelfs mijn leraar Michael Roskam. "In
het slechtste geval is het volledig gedaan met jou", waarschuwde hij.
Maar ik was toen 24 jaar en wou niet zoals hem wachten tot ik 40 jaar
was om dan mijn eerste film te maken. Wat is het slechtste dat kan
gebeuren, dacht ik. Ik was nog jong en dacht dat ik geen groot risico
nam."
7. Zeg ja tegen onverwachte kansen
Net voor de finale van De slimste
mens zou onze film eigenlijk uit roulatie gaan. Toen ik uiteindelijk
won, bleef de film nog twee maanden in de zalen spelen
Adil El Arbi
"Toen we 'Image' gemaakt hadden,
was er geen budget meer over voor een reclamecampagne. We moesten de
film nog zien te verkopen, zodat mensen gingen kijken.
"Toen
bood zich de kans om mee te doen aan om een tv-quizje. Ik wou dat niet
doen, want ik wou me niet belachelijk maken voor honderdduizenden
mensen. Die zouden allemaal zien hoe dom ik was. Toch besloot ik om
mezelf op te offeren, al was het maar voor één spelletje. Dan kon ik
misschien genoeg onze filmnaam laten vallen om toch maar mensen te
lokken.
"Net voor de finale van De slimste mens zou
onze film eigenlijk uit roulatie gaan. Ze zeiden dat de film een echt
succes zou worden als ik won, en dat motiveerde mij. Toen ik
uiteindelijk won, bleef de film nog twee maanden in de zalen spelen."
8. Iedereen kan het maken
"Als je een droom hebt moet je daarvoor gaan, ook al spreekt iedereen je tegen.
"Het
is voor iedereen mogelijk. Ik ben niet uitzonderlijk en al helemaal
geen genie. Ik ben een normale gast. Ook jij kan zoiets doen. Iedereen is speciaal."
Liesbeth Homans (N-VA) is Vlaams minister van Binnenlands Bestuur, Inburgering, Wonen, Gelijke Kansen en Armoedebestrijding.
Toen
ik op een late zomeravond in juli 2013 na een lang interview (voor De
Standaard) binnenstapte in mijn kamer in Villa Hellebosch in het
landelijke Vollezele, was er niets dat liet vermoeden dat dit interview
me nog lang zou achtervolgen. Meer dan anderhalf jaar later moet ik
vaststellen dat bepaalde uitspraken een eigen leven zijn gaan leiden en
steevast worden verdraaid of uit de context getrokken. Dat is
betreurenswaardig omdat het onderwerp in kwestie juist te gevoelig en te
genuanceerd is om gebruikt te worden in politieke debatten. Ondertussen
heb ik al honderden interpretaties gelezen en gehoord...
Racisme
- want daar gaat het over - is verwerpelijk! Laat daar geen misverstand
over bestaan. Maar, racisme mag niet verwateren tot een uitgeholde
term. Het woord mag niet te pas en te onpas worden gebruikt, net omdat
je op die manier de slachtoffers van racisme, van discriminatie, in een
zwakkere positie brengt. Dát was mijn stelling in de zomer van 2013, en
dat is ze vandaag nog steeds.
Ik heb nooit racisme geminimaliseerd. Ik heb nooit beweerd dat racisme een overschatte factor in onze Vlaamse samenleving is
Ik heb in het bewuste interview
nooit racisme geminimaliseerd. Ik heb nooit beweerd dat racisme een
overschatte factor in onze Vlaamse samenleving is. Wie mij er zou van
verdenken dat ik racisme zou beschouwen als een randverschijnsel, heeft
het mis. Want dat vind ik duidelijk niet. Wie mij van het tegendeel
beschuldigt - en dat gebeurt al anderhalf jaar -, doet dat wellicht met
een bedoeling.
Wie zich verlaagt tot racisme, van welke aard
ook, moet daarvoor worden gestraft. Onder meer daarom investeren wij als
Vlaamse overheid in het Interfederaal Gelijkekansencentrum. Zij krijgen
van de overheid de middelen om gericht op te treden tegen racisme en
iedere andere schending van het gelijkheidsbeginsel.
Laat me daarom nogmaals duidelijk
stellen, zodat er geen misverstand over kan bestaan: racisme bestaat,
ik vind racisme, van welke aard ook, ontoelaatbaar en ik pleit voor
strenge sanctionering. Wanneer men vaststelt dat een poetsdienst ingaat
op de vraag van klanten om zeker geen poetshulp van Afrikaanse oorsprong
te hebben, is dat wél discriminatie en moet het Gelijkekansencentrum
optreden. Dat is net hun rol.
We moeten racisme aanpakken als één gemeenschap, waarin de mensen van allochtone afkomst zelf een grote rol spelen
Het is mijn rol als minister
verantwoordelijk voor het Vlaams Inburgerings- en Integratiebeleid om
ervoor te zorgen dat burgers van allochtone origine zich in Vlaanderen
kunnen integreren. Daarom geven we deze mensen kansen, het is daarna aan
hen om die kansen ook te grijpen. Ze moeten kunnen uitgaan van hun
eigen kwaliteiten, zonder dat we hen vragen hun eigen identiteit,
cultuur en geloof te verloochenen.
Wanneer ik dan in de Commissie
Inburgering van het Vlaams Parlement - een beleidsdomein waar in deze
moeilijke budgettaire situatie geen euro op werd bespaard - na de
presentatie van mijn beleidsnota bepaalde collega's het debat
uitsluitend zie herleiden tot 'racisme', stuit me dat tegen de borst.
Want we moeten van integratie een positief verhaal maken. We moeten
racisme aanpakken als één gemeenschap, waarin de mensen van allochtone
afkomst zelf een grote rol spelen. Door de kansen die de overheid hen
aanreikt met beide handen te grijpen. En door wanneer ze geconfronteerd
worden met racisme of discriminatie, het te melden zodat de daders
aangepakt kunnen worden.
Door nieuwe landgenoten te
ondersteunen laten we hen toe om hun plaats op te nemen in onze
samenleving. En dat is een verhaal van rechten en plichten, aan beide
kanten. Waarbij wij als overheid een positief integratietraject
aanreiken. En racisme en discriminatie blijven veroordelen en
bestrijden.
After 75 years, the Dalai Lama is more important than ever
byTsering Topgyal
Lecturer in International Relations at University of Birmingham
DISCLOSURE STATEMENT
Tsering Topgyal does not work for, consult to, own shares in or receive funding from any company or organisation that would benefit from this article, and has no relevant affiliations.
Can the West look the Dalai Lama in the eye? EPA/Daniel Bockwoldt
It is three quarters of a century since the Dalai Lama’s coronation as the temporal and spiritual leader of Tibet. He is now almost 80-years-old and still presents a dilemma for Western leaders, who routinely come under pressure from Beijing not to meet him whenever he visits their countries.
His appearance with Barack Obama at the US’s National Prayer Breakfast on February 5 2015 was a perfect example. The media coverage and scholarly exchanges that swirled around the event focused on whether the White House should receive the Dalai Lama at all – and what the costs of a presidential meeting with the Tibetan leader might ultimately be.
There was also naturally a reassessment of the Dalai Lama’s goals and achievements, and the same old criticisms of him surfaced once again.
Under attack
The Dalai Lama’s critics principally point to his failure to change Chinese policies on Tibet. This is superficially accurate: even after two drawn-out dialogue processes (1979-1986 and 2002-2009) and an international campaign run by Tibetan exiles since 1987, Beijing has not let go of its demand that the Dalai Lama simply accept the status quo. The only flexibility was on whether he could live in Beijing or Lhasa, as opposed to his current exile in Dharamshala, in India.
But blaming him for the lack of a breakthrough is also intellectually lazy. If we were being honest, we would lay the blame primarily at China, with its the colonialist hardline stance, and hypocritical Western “champions” of freedom and human rights who do all too little to protect them.
And while a breakthrough with Beijing has eluded the Dalai Lama, he has done nothing to make some future reconciliation less likely. His positions have been anything but uncompromising: since discarding independence as a goal in the late 1970s, he has three times redefined his vision of autonomy for Tibet (a Hong Kong-style “One Country, Two System” status) in the early 1980s, 1988 and 2008. Each time, it was the Dalai Lama who climbed down on the scope of autonomy, and converged more and more with existing Chinese constitutional provisions.
He also has not alienated the Chinese mainstream by presiding over a bloody intifada against them, and has so forcefully counselled non-violence to the Tibetans that many inside Tibet now promote it as an essential norm of being Tibetan.
Ultimately, the Dalai Lama will leave the Tibetans as a nation in a far better place than they were when he took the helm. He has also behind a less poisoned politics for future generations, and the full impact of his legacy will be felt if ever a less conservative regime comes to power in Beijing – a big ask, obviously, but hardly inconceivable.
Fear not
There are those who believe that the Dalai Lama’s meetings with foreign leaders encourage naive Tibetans to carry out self-defeating protests, provoking China into hardening its policies. But there is no hard causal evidence for this, outside of weak correlations and unconvincing anecdotes. And while these meetings do hold symbolic political value for the Tibetans, they are only a part of the Dalai Lama’s agenda.
He has all manner of cultural, economic, social, educational projects underway, including resettlement and scholarships for Tibetan refugees and financial assistance for their cultural, educational, health and social projects. These are all the more important since as things stand, any top-level political rapprochement is clearly a long way off.
The combination of economic troubles at home and China’s greater assertiveness, backed up by its fantastically deep pockets, has led a number of Western leaders, including even the Pope, to avoid contact with the Dalai Lama altogether.
But the evidence shows that their fears of Chinese retaliation are mostly unfounded. Recent academic studies of the “Dalai Lama effect” have found that the economic penalty for meeting the Dalai Lama is small and fleeting or non-existent – and that there is no dividend for compliance with Beijing either.
Given the costs are minimal, there is no real reason why Western leaders should defy China and meet with the Dalai Lama. And there are a number of pressing reasons why they should.
Stand up and be counted
Beijing’s realpolitik is based on a bet that whichever party buckles first will find itself under diplomatic pressure on a broader range of issues. This explains why weaker and divided European states have come under more pressure for hosting the Dalai Lama than the US and India have: China simply sees them as easier diplomatic marks.
But for the many European nations jealously guarding their sovereignty against what they see as the excesses of the EU, it makes no sense to let Beijing’s preferences dictate who they can or cannot meet.
These meetings and other types of support also give Western governments some leverage over the political goals and strategies of the Tibetans, which in turn provides another check against Chinese-Tibetan relations descending into open conflict. As the eruptions of 2008 showed, these third parties could find themselves on the horns of a far deadlier dilemma than the current one, forced to pick sides in a dispute marked by out-and-out violence.
But the biggest reason of all to keep engaging with the Dalai Lama is that the liberal values he defends are under attack almost everywhere.
Putin’s Russia is perverting democracy at home and rampaging across the former Soviet world, while China unabashedly boasts about the supposed superiority and dynamism of its authoritarian model. Much of Asia has spent two decades deploying different versions of the nebulous concept of “Asian values” to reject or deform liberal principles. The “Arab Spring” has turned into a nightmare.
Meanwhile, many Western leaders are using their own rights and freedoms to trample those of others, cheering on dictators elsewhere and restricting liberties at home.
Given this onslaught, Western leaders have to stand by the Dalai Lama. By unabashedly promoting the universal application of human rights and democracy, he is a rarity among not just Asian leaders but in the world at large. It is vital to support such rare people, even if only symbolically. And Western governments should either show some backbone when it matters or give up the entire charade of protecting fundamental rights altogether.
Families of two of the three teenage girls who U.K. counterterrorism officials fear are headed for Syria to join ISIS expressed their concern for the girls' safety Saturday — and begged for them to "please come home to us." Shamima Begum, 15, Kadiza Sultana, 16, and Amira Abase, 15, were last seen Tuesday morning boarding a flight out of London's Gatwick Airport to Turkey later that afternoon, Metropolitan Police said in a statement Friday. Thousands of ISIS supporters have crossed into Syria through Turkey since the Syrian civil war started four years ago.
"Syria is a dangerous place and we don't want you to go there," Begum's family said in a statement. "We understand that you have strong feelings and want to help those you believe are suffering in Syria," the statement said, urging Begum: "Please don't cross the border. Please come home to us."
Sultana's family said in a similar statement that they "cannot make sense" of why she left home. The family appealed to Sultana to contact them. "We all love you dearly and the last four days have been a complete nightmare not knowing where you are and how you are keeping," the family said.
Abase was not initially identified at the request of her family, but they released her name Saturday and also asked her to "make the right decision" and return home. "We miss you more that you can imagine. We are worried and we want you to think about what you have left behind," the family said in a statement.
The Metropolitan Police said Friday they were attempting to reach out to the girls through social media and the Turkish press in the hopes the girls heed their families' calls. "These three families had no idea of the intentions of their daughters — no idea whatsoever that they were going to be traveling to Turkey and that they intended to go to Syria," said Richard Walton, counterterrorism commander of the Metropolitan Police.
A friend of the girls, Atlanta Broadbent, said they were "smart" and could always articulate their arguments effectively, but never imagined they'd head for Syria: "I wouldn't think something like this would happen."
Aki Peritz, a former CIA counterterrorism analyst, said most families and friends don't know when teens are planning to travel with intentions of aiding ISIS because the terrorist group uses the Internet "very, very effectively to recruit kids." Most teens have access to the Internet on their phones, Aki said on TODAY, "and their parents have no idea what they're doing oftentimes."