Mahayana Buddhism : The Voice of the Silence.

Know that the stream of superhuman knowledge and the Deva-Wisdom thou hast won, must, from thyself, the channel of Alaya, be poured forth into another bed.

Know, O Naljor, thou of the Secret Path, its pure fresh waters must be used to sweeter make the Ocean's bitter waves — that mighty sea of sorrow formed of the tears of men.

Alas! when once thou hast become like the fix'd star in highest heaven, that bright celestial orb must shine from out the spatial depths for all — save for itself; give light to all, but take from none.

Alas! when once thou hast become like the pure snow in mountain vales, cold and unfeeling to the touch, warm and protective to the seed that sleepeth deep beneath its bosom — 'tis now that snow which must receive the biting frost, the northern blasts, thus shielding from their sharp and cruel tooth the earth that holds the promised harvest, the harvest that will feed the hungry.

Self-doomed to live through future Kalpas,* unthanked and unperceived by man; wedged as a stone with countless other stones which form the "Guardian Wall" (28), such is thy future if the seventh gate thou passest. Built by the hands of many Masters of Compassion, raised by their tortures, by their blood cemented, it shields mankind, since man is man, protecting it from further and far greater misery and sorrow.

[*Cycles of ages.]

Withal man sees it not, will not perceive it, nor will he heed the word of Wisdom . . . for he knows it not.

But thou hast heard it, thou knowest all, O thou of eager guileless Soul. . . . . and thou must choose. Then hearken yet again.

On Sowan's Path, O Srotâpatti,* thou art secure. Aye, on that Mârga,† where nought but darkness meets the weary pilgrim, where torn by thorns the hands drip blood, the feet are cut by sharp unyielding flints, and Mâra wields his strongest arms — there lies a great reward immediately beyond.

[*Sowan and Srotâpatti are synonymous terms.]
[†Mârga — "Path." ]

Calm and unmoved the Pilgrim glideth up the stream that to Nirvâna leads. He knoweth that the more his feet will bleed, the whiter will himself be washed. He knoweth well that after seven short and fleeting births Nirvâna will be his. . . .

Such is the Dhyâna Path, the haven of the Yogi, the blessed goal that Srotâpattis crave.

Not so when he hath crossed and won the Aryahata Path.*

[*From the Sanskrit Arhat or Arhan.]

There Kleśa (29) is destroyed for ever, Tanhâ's (30) roots torn out. But stay, Disciple . . . Yet, one word. Canst thou destroy divine compassion? Compassion is no attribute. It is the LAW of laws — eternal Harmony, Alaya's SELF; a shoreless universal essence, the light of everlasting Right, and fitness of all things, the law of love eternal.

The more thou dost become at one with it, thy being melted in its BEING, the more thy Soul unites with that which IS, the more thou wilt become Compassion Absolute (31).

Such is the Ârya Path, Path of the Buddhas of perfection.

Such is the Ârya Path, Path of the Buddhas of perfection.

Withal, what mean the sacred scrolls which make thee say?

"Om! I believe it is not all the Arhats that get of the Nirvânic Path the sweet fruition."

"Om! I believe that the Nirvâna-Dharma is entered not by all the Buddhas"* (32).

(28). The "Guardian Wall" or the "Wall of Protection." It is taught that the accumulated efforts of long generations of Yogis, Saints and Adepts, especially of the Nirmânakâyas — have created, so to say, a wall of protection around mankind, which wall shields mankind invisibly from still worse evils.

(29). Kleśa is the love of pleasure or of worldly enjoyment, evil or good.

(30). Tanhâ, the will to live, that which causes rebirth.

(31). This "compassion" must not be regarded in the same light as "God, the divine love" of the Theists. Compassion stands here as an abstract, impersonal law whose nature, being absolute Harmony, is thrown into confusion by discord, suffering and sin.

(32). In the Northern Buddhist phraseology all the great Arhats, Adepts and Saints are called Buddhas.

Weet, narjol van het verborgen pad, dat zijn reine zoete wateren moeten worden gebruikt om de bittere golven van de oceaan – die machtige zee van smart, gevormd uit de tranen van mensen – te verzachten.

Helaas! Wanneer u eenmaal bent geworden als de vaste ster in de hoogste hemel, moet dat heldere hemellichaam vanuit de diepten van de ruimte stralen voor allen – behalve voor zichzelf; aan allen licht geven maar het niemand ontnemen.

Helaas! Wanneer u eenmaal bent geworden als de zuivere sneeuw in de bergdalen, koud en ongevoelig bij aanraking maar warm en beschermend voor het zaad dat diep onder haar oppervlak slaapt – dan moet die sneeuw de bijtende vorst en de noordenwinden opvangen en zo voor de scherpe en wrede tand daarvan de aarde beschutten die de beloofde oogst bevat, de oogst die de hongerigen zal voeden.

Gedoemd door uzelf om gedurende toekomstige kalpa’s* te leven zonder door de mensen te worden bedankt of opgemerkt; als een steen ingeklemd tussen ontelbare andere stenen die de ‘beschermmuur’²⁸ vormen, zó is uw toekomst als u door de zevende poort gaat. Gebouwd door de handen van vele meesters van mededogen, opgetrokken door hun martelgang en met hun bloed gemetseld, behoedt deze muur de mensheid sinds de mens mens is, beschermt haar tegen nog meer en veel grotere ellende en verdriet.

*Cyclussen die eeuwen duren.

Toch ziet de mens het niet, zal het niet opmerken, noch zal hij acht slaan op het woord van wijsheid . . . want hij kent het niet.

Maar u heeft het gehoord, u weet alles, geestdriftige en oprechte ziel . . . . en u moet kiezen. Luister dus nogmaals.

Op het pad van sowan, srotapanna*, bent u veilig. Ja, op die marga† ontmoet de vermoeide pelgrim slechts duisternis, druipen de handen van bloed opengereten door doornen, worden de voeten door de harde, scherpe vuurstenen verwond, en hanteert Mara zijn krachtigste wapens – daarna wacht de pelgrim onmiddellijk een grote beloning.

*Sowani en srotapanna zijn synoniemen. [Het Paliwoord sovanna betekent ‘gouden’.]
†Marga – ‘pad’.

Kalm en onbewogen schrijdt de pelgrim voort, omhoog langs de stroom die naar nirvana leidt. Hij weet dat hoe meer zijn voeten zullen bloeden, hoe meer hij zal worden gelouterd. Hij weet zeker dat na zeven korte en snel voorbijgaande levens nirvana hem ten deel zal vallen. . . . 

Dit is het dhyana-pad, de veilige haven van de yogi, het gezegende doel waarnaar srotapatti’s hevig verlangen.

Maar dat is niet het geval als hij het aryahata-pad* heeft bereikt.

*Van het Sanskriet – arhat of arhan.

Daar wordt klesa²⁹ voor altijd vernietigd, worden de wortels van tanha³⁰ uitgerukt. Maar wacht, leerling. . . . Nog één woord. Kunt u goddelijk mededogen vernietigen? Mededogen is geen eigenschap. Het is de WET der wetten, eeuwige harmonie, alaya’s ZELF; een oeverloze, universele essentie, het licht van eeuwigdurend recht, de juiste ordening van alles, de wet van eeuwige liefde.

Hoe meer u daarmee één wordt, waarbij uw zijn is opgelost in het ZIJN daarvan, hoe meer uw ziel zich verenigt met dat wat IS, des te meer zult u absoluut mededogen³¹ worden.

Dit is het arya-pad, het pad van de boeddha’s van volmaaktheid.

Maar wat betekenen de heilige boekrollen die u doen zeggen:

‘OM! Ik geloof dat niet alle arhats de zoete vervulling genieten van het pad van nirvana.’

‘OM! Ik geloof dat de nirvana-dharma niet door alle boeddha’s³² wordt beoefend.’*

(28) De ‘beschermmuur’ of de ‘beschuttingsmuur’. Er wordt geleerd dat de verenigde pogingen van vele generaties van yogi’s, heiligen en adepten en vooral die van de nirmanakaya’s als het ware een muur van bescherming rond de mensheid hebben gevormd, die haar onzichtbaar voor nog grotere rampen behoedt.

(29) Klesa is genotzucht of gehechtheid aan wereldse genietingen, kwade of goede.

(30) Tanha, de wil om te leven, de oorzaak van wedergeboorten.

(31) Dit ‘mededogen’ moet niet in hetzelfde licht worden beschouwd als ‘God, de goddelijke liefde’ bij de theïsten. Mededogen staat hier als een abstracte, onpersoonlijke wet. Onenigheid, lijden en zonde verstoren deze wet waarvan de essentie absolute harmonie is.

(32) In het spraakgebruik van de noordelijke boeddhisten worden alle grote arhats, adepten en heiligen boeddha’s genoemd.

http://www.theosofie.net/onlineliteratuur/stem/frag3.html#32